پاداش نيكوكاران را نپردازد . تشيع : مقصود از تشيع - پيدايش تشيع - زمان پيدايش آن - وضع ترقى آن شيعه در لغت پيرو و يار است بنابراين شيعيان يارانى هستند كه متابعت رأى رهبر خود را مىكنند چنان كه خداى تعالى مىفرمايد : « وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ » « 1 » ( صافات 82 ) مورخين و فقهاء و متكلمين لفظ شيعه را اسم براى دسته‌اى مىدانند كه على بن ابيطالب ( ع ) و اولاد او را دوست مىدارند و قبلا يادآورى شد كه معتقد هستند كه تصريح بخلافت واجب است و پيغمبر اسلام ( ص ) تصريح فرمود : كه على جانشين من است . سبب تشيع : دسته‌اى نسنجيده مىگويند : علت پيدايش تشيع تنها يك موضوع سياسى است و ربطى بدين ندارد ؛ ولى اين سخن اشتباه است : زيرا علت پيدايش تشيع يك موضوع دينى بوده است و اين موضوع هيچ رابطه نزديك يا دورى با سياست نداشته است و پيدايش تشيع از رفتار و گفتار پيغمبر اسلام ( ص ) سرچشمه مىگيرد . رفتار پيغمبر نسبت بعلى ( ع ) ، اين بود كه على ( ع ) را براى مشاورت و برادرى خود برگزيد و او را از ابتداء طفوليت تحت تعليم و تربيت خود در آورده و مطابق ميل خود آن حضرت را تربيت فرمود ، و هيچ‌گاه در زندگانى خود حضرت امير ( ع ) را مورد مؤاخذه و اعتراض قرار نداد . على بن ابى طالب عليه السّلام ، در ساعات مهم و كارهاى مشكل نماينده پيغمبر اسلام ( ص ) بود . على سورهء برائت ( توبه ) را ( در موسم حج ) ابلاغ نمود . آنحضرت را براى كشتن « عمرو بن عبدود » و « مرحب » انتخاب فرمود على را براى نفرين كردن بنصاراى نجران با همسر او فاطمه و فرزندانش حسن و حسين ( ع ) انتخاب كرد . على بود ، كه پا را روى شانهء رسول خدا ( ص ) نهاده و بتها را شكست . على بود ، كه با رسول خدا ( ص ) در زير يك « كسا » قرار گرفت .

--> ( 1 ) يكى از پيروان نوح يا حضرت رسول اكرم ( ص ) حضرت ابراهيم ( ع ) است ( مجمع البيان جلد 8 صفحه 449 ) م - ز